บทที่ 38 ฝูงแร้งอดอยาก

ยิ่งเธอแสดงความหวาดกลัวให้พวกมันเห็นเท่าไหร่ เสียงหัวเราะตลบขบขันยิ่งดังขึ้น ที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือมือที่ละลาบละล้วงเข้ามาแตะเนื้อต้องตัวเธอ 

แคว่ก!

 เมื่อมีมือแรกชักนำ อีกหลายๆมือต่อมาก็ย่ามใจช่วยกันฉีกดึง

ราวกับฝูงแร้งอดอยากรุมทึ้งเธอจนเริ่มจะไร้แรงทัดทานร่างทรุดลงนั่งท่ากอดขาใบหน้าคู้ลงกับเข่าเน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ